Triomfbogen

Een paar jaar terug hadden Nanna Meyer en haar gezin behoefte aan verandering: meer samenzijn, minder klussen. Ze namen afscheid van hun huis en tuin en van alle verplichtingen die daar bij hoorden – en enigszins tot ongenoegen van de kinderen van het grasveld en de trampoline.

• We zaten in een periode waarin we ons dagelijks leven met twee kinderen en een hond graag wat makkelijker wilden maken. En we wilden onze tijd graag gebruiken om als gezin samen te zijn in plaats van bezig te zijn in de tuin of de kelder of waar er ook maar iets te doen viel – met een huis ben je nooit klaar. Daarom hebben we dit appartement gekocht,’ vertelt ze.

Nanna wilde het ook wat strakker en moderner. Daarbij kreeg ze hulp van architect Lasse Fragtrup, want het appartement in het Deense Charlottenlund, dat het gezin van een bejaarde vrouw had gekocht die naar een verzorgingstehuis was verhuisd, moest van top tot teen worden verbouwd. De toenmalige indeling was typisch voor die tijd – het gebouw stamt uit 1928: groot, maar met veel kleine kamertjes.

• We hebben het appartement helemaal gestript. Je kwam eerst binnen in een klein halletje waar je je net kon omdraaien maar nergens je jas kon ophangen. De hal had een deur naar onze slaapkamer. Die hebben we dicht gemaakt en nu komen we vanuit de woonkamer de slaapkamer binnen. En we hebben wat ruimte van de slaapkamer afgesnoept voor de entree,’ zegt Nanna.

Je hoort niet vaak dat ruimte in de slaapkamer wordt opgeofferd voor de entree. Maar je ziet dan ook niet vaak een entree zoals deze. Met architectonische en interieurelementen is een grootse ervaring gecreëerd.

• ‘Ik wilde een soort “klassiek Kopenhagen meets modern met een vleugje Parijs”. We wilden de ruimte openen, zodat je niet als je binnenkomt meteen vastloopt. De keuken is een van de eerste ruimten die je ziet, dus daar hebben we veel over nagedacht. We hebben alles weggewerkt, zodat het er niet rommelig uitziet. En de spiegel is zo geplaatst dat het bij binnenkomst voelt alsof je dieper het appartement in kijkt,’ legt Nanna uit.

De Parijse twist zie je, behalve in de parketvloer, natuurlijk in de mooie bogen. Die werden gecreëerd om volume toe te voegen en om het gevoel van lucht en ruimte te creëren dat het gezin gewend was. Ze zitten in een dragende muur, dus het was niet eenvoudig om ze te realiseren. Er werd veel gevraagd van de bouwvoorschriften en het vakmanschap van de metselaar. En Nanna wilde ze zo hoog mogelijk maken, zodat je meteen een echt woweffect ervaart. En dat is gelukt. De woonkeuken bestond oorspronkelijk uit twee ruimtes: een kleine keuken en een eetkamer. De muur werd doorgebroken – je ziet de plafondbalk nog – en de functies werden verwisseld, zodat de keuken zich nu in de oude eetkamer bevindt. De ruimte was maar voor de helft gestuukt. Nanna besloot het stucwerk te laten weghalen en het opnieuw aan te brengen volgens het originele ontwerp. Bij de verbouwing werd ook bewust ruimte gelaten voor bepaalde meubels, zoals de eethoek.

• De tafel en stoelen zijn op zichzelf sculpturaal, maar in ons oude huis stonden ze een beetje weggestopt. En de extra tafelplaten gebruikten we zelden. Dat is eigenlijk alsof je mooi porselein in een dichte kast zet en alleen tevoorschijn haalt als je bezoek hebt. We wilden dat mensen onze meubels kunnen zien en dat ze worden gebruikt,’ aldus Nanna.

De woonkamer is de enige ruimte waar niets aan veranderd is. Maar de bank van Gianfranco Frattini kochten ze nieuw. Dat was een droom die eindelijk in vervulling ging. Hij staat zo dat je hem van alle kanten kunt zien en
draagt bij aan de algehele sfeer in de woning: een gevoel van overdaad.

• Je wilt hem kunnen zien en eromheen kunnen lopen, want hij is zowel van voren als van achteren zo mooi. Ik koos hem vanwege de zachte vorm, die ook bij de bogen past. Het gebeurt zelden dat je de kans hebt om je bank zo neer te zetten – vaak belandt hij toch tegen een muur. Maar hier was het logisch omdat de erker uitzicht en ochtendzon heeft.