Een Kleurenschema voor je Hele Huis
Makelaar Adam Schnack en zijn gezin zijn dol op kleur. Kijk binnen in het huis dat oorspronkelijk van de schilder Harald Moltke was en dat een schatkamer vol kleur is. En ontdek Adams grote passie: rozen.
DoorOoit hadden de Kopenhaagse trams hun eindstation op de plek waar nu een beeld staat van de Deense schilder Kristian Zahrtmann (1843-1917). De grote villa’s rondom het plein vormden zijn buurt. In het huis naast dat van Zahrtmann woonde een andere bekende Deense kunstenaar: graaf Harald Viggo Moltke (1871-1960), schilder, poolreiziger en schrijver. Zijn woning, die tussen 1911 en 1913 werd gebouwd, is ontworpen door architect Carl Petersen in samenwerking met Moltke zelf – en misschien ook met enige inbreng van Zahrtmann, want de huizen lijken opvallend veel op elkaar. Nu woont makelaar Adam Schnack er met zijn vrouw Nadia Olive. Zij heeft het huis van 380 m2, verdeeld over drie verdiepingen plus een kelder, ingericht en het kleurenschema bepaald. De woning is een schatkamer aan kleuren – van de lila keuken tot de mokkabruine woonkamer, die een fantastisch behang heeft dat hun dochter in de coronatijd heeft ontworpen voor een Franse behangprijsvraag. Ze won. ‘Het interieur en de kleurkeuzes zijn het werk van mijn vrouw, en ik heb echt bewondering voor wat ze heeft bereikt,’ zegt Adam.
‘Ze ziet het hele huis als één project en heeft voor elke ruimte een gedetailleerd kleurenschema gemaakt, zodat alles samenhangt. Er is nergens wit gebruikt. Alles wat eruitziet als wit, is eigenlijk lichtblauw. Ze was maanden bezig voordat ze tevreden was.’ Toen het stel het huis in 2016 kocht, zag het er op het eerste gezicht netjes uit. Ze verwijderden een aantal kleine, minder geslaagde moderniseringen uit eerdere decennia. Ook bouwden ze een oranjerie, die de keuken verbindt met de tuin – een groene oase vol grote planten, met een vloer van meerdere soorten steen.
‘We wilden terug naar de originele uitstraling van het huis. Helaas had een eerdere eigenaar de wandschilderingen die Moltke zelf had aangebracht, overgeverfd. We vroegen een conservator om te beoordelen of ze konden worden teruggebracht, maar dat zou honderdduizenden euro’s gaan kosten, dus dat plan hebben we laten varen. Maar ergens bestaan ze nog. Verder hebben we geprobeerd zoveel mogelijk terug te brengen. Het is een leuke gedachte dat Moltke hier destijds elke zaterdag om 14.00 uur een salon hield, waar de bourgeoisie van de stad naartoe kwam om hem en zijn vrouw op te zoeken – het was hier toen nog platteland. Op een bepaalde manier wonen we nog steeds in een soort dorpje midden in de stad.’
Twee kleurrijke zeefdrukken van Rupprecht Geiger. Vanuit de woonkamer kijk je door de eetkamer naar de oranjerie. Hier zie je hoe doordacht – en gedurfd – kleur kan worden gebruikt om een huis visuele vrolijkheid te geven. De inrichting en kleurkeuze zijn het werk van Nadia Olive Schnack, die interieurontwerper is.
De expressieve, kegelvormige lamp is een ontwerp van Claesson Koivisto Rune voor Wästberg. De lamp hangt boven een PK54- tafel van Poul Kjærholm, waar vintage stoelen van Thonet bij staan. Op tafel staan de laatste rozen van de zomer: de Ingrid Bergmann en de James L. Austin, die Adam op ons verzoek speciaal voor de foto heeft geplukt. Het grote kunstwerk is een originele tekening in inkt en balpen van Joan Linder. Eronder staat onder andere keramiek van Kähler en Axel Salto.
Patronen en kleuren uit het palet van Nadia, waarvan warme bruine en rode tinten de basis vormen. De meubels komen van Nadia’s eigen bedrijf. Aan het plafond hangt een mobile van Ib Geertsen uit de jaren 1950, en aan de wand zie je een aquarel van Ib Geertsen, een schilderij van Maggie en een litho van John Kørner via Edition Copenhagen – plus een portret van Adams moeder als 16-jarige.
De lila tint van de keukenkastjes en de wanden wordt benadrukt door een zeefdruk van John Kørner van Edition Copenhagen in een originele lijst van de kunstenaar zelf. Op de twee foto’s staan Maggie en David, de kinderen van Nadia en Adam. Ze zijn gefotografeerd door Peter Harry. In de kasten staat wat Adam zijn gekte noemt: een collectie glaswerk van Fyns Glasværk, geproduceerd tussen 1910 en 1950. Delen van de verzameling heeft hij van zijn moeder geërfd, die in 2010 overleed. Haar verzameling werd verdeeld tussen de drie kinderen, en sindsdien heeft Adam zijn uiterste best gedaan om deze compleet te maken. Na 15 jaar ploeteren mist hij nog steeds een derde.
De oranjerie – of ‘conservatory’, zoals Adam liever zegt – is vijf jaar geleden gebouwd, geïnspireerd op de oorspronkelijke kas, die in 1923 werd afgebroken. Het dak is een industrieel broeikasdak, dat de planten het hele jaar door de optimale omstandigheden biedt. De vloer bestaat uit diverse granieten platen, die allemaal verschillende formaten hebben.
De tuin heeft Adam zelf aangelegd, en het middelpunt is een indrukwekkende rozentuin met meer dan 200 soorten – omringd door appel bomen, rododendrons, clematissen, pioenen en zomerbloemen. Waar mogelijk zijn grote planten en bloemen gebruikt. Ze zijn gecombineerd tot een informele tuin met verschillende ruimtes die passen bij zowel kippen en honden als mensen.
