
De Kunst Om Het Licht Te Temmen
Wat een zakelijke opdracht had moeten zijn, eindigde met een handtekening onder een koopakte en een nieuw huis. Josephine Yaa Akuamoa, creative director bij File Under Pop, ging creatief te werk in dit moderne appartement in het Carlsberg City District van Kopenhagen en speelde op een nieuwe manier met licht, kleur en ruimte.
DoorHet licht stroomt naar binnen in het op het zuiden gelegen appartement, waar het zacht landt op tere wandkleuren, wordt gevangen door handbeschilderde gordijnen en een tactiele dans aangaat met kunst en vormen. In dit moderne appartement in het Carlsberg City District in Kopenhagen, met uitzicht op de privétuin van de oude Carlsberg-brouwerij die nu publiek toegankelijk is, vond Josephine Yaa Akuamoa, creative director bij File Under Pop, tot haar eigen verrassing een nieuw thuis en een creatieve uitdaging. Haar man Peter Bur Andersen, die met zijn architectenbureau Briq betrokken was bij de planning van het stadsdeel, stond al veel eerder open voor een verhuizing. ‘Maar ik wilde echt niet. Ik kwam van een mooi, oud appartement aan een pleintje en zag mezelf totaal niet in iets moderns. Het was dan ook een complete verrassing toen ik de woning voor het eerst binnenliep en uitkeek over de zeldzame sierlijke bomen die de brouwer zelf heeft meegenomen. Ik was gebiologeerd,’ vertelt Josephine.
Het is vier jaar geleden dat vastgoedbedrijf Carlsberg Byen Josephine en haar samenwerkingspartner &Drape vroeg om het moderne penthouse in te richten met kleuren en gordijnen. Ze kreeg de sleutels, zodat ze de situatie rustig kon beoordelen. ‘Ik vond het nogal een uitdaging om nieuwbouw in te richten met kleur. Ik werkte op dat moment vooral met de kleurstelling van oudere appartementen en patriciërshuizen met hoge lambrisering en sierstucwerk, die op een natuurlijke manier pasten bij mijn aanpak en visie op het kleurgebruik van de architectonische details,’ zegt ze. Maar al snel bleek dat ze op haar nieuwe woning was gestuit. Het appartement ligt op het zuiden en alles was wit geverfd, en de ontmoeting tussen de moderne, strakke lijnen en het felle licht was haar grootste uitdaging.
‘Wit kan rustig zijn, maar hier kreeg ik er hoofdpijn van. Ik werk nu 24 jaar met kleur en heb geleidelijk mijn eigen aanpak ontwikkeld om een ruimte kleur te geven. Maar hier moest ik bijna alles wat ik had geleerd, weer loslaten.’ Ze besefte al snel dat ze het licht moesten dempen en filteren om de rust en warmte te bereiken waardoor oppervlakken een sfeervolle dialoog kunnen aangaan met kunst en de rest van het interieur. De witte wanden kregen een heel zachte, lichtroze tint, Under My Skin, als basis. Daarnaast werkte ze met accenten, zoals een bruine wand in de woonkamer, framboosrode deuren en plafonds in een koele, blauwige wittint. De naden tussen de betonplaten op het plafond kregen verschillende tinten, die het witte oppervlak doorbreken en de grote ruimte indelen en zo de functie van elke zone ondersteunen. Je zou de opvallende kleurstrepen op het plafond haast kunnen zien als een moderne tegenhanger van sierstuc.












